Drzewo, które było i fort

Tak mówisz, zwątpienia we wszystko zatapiasz... rodzi się bursztyn słowa.

Żal masz, obawę, niepewności przymierze... a przecież... ogromna, rozżarzona tarcza położyła ciężar na wodzie, by płonęła. Księżyc – niewidzialny świadek odchodzenia słońca już się skrada, nie śmie spojrzeć żółci prosto w oczy, boi się zaślepienia na wieki.

Przy domu były dwa drzewa i ich pąkami, skulonymi w zimnie gałęzi, karmiły się wczesne ptaki.

Po południu piła wydała pierwszy jęk. Nie ma korony, pnia. Gałęzi na której siadał maxi wróbel i wyspowy „koliber”, złodziejka sroka, na ukochanym czubku wrona.

Krwawa tarcza traci złote łzy w spokoju oceanu. Przy ziemi nieopatrzony kikut.

Zniknęła złota kula, rozlały kolory. Przypływ zagarnia brzegi. Barwy miesza na wodzie.

Kilka wschodów wcześniej zaczynał padać bez decyzji deszcz. Odpływ obnażył wszystkie rude algi

 i kamienie.

Jedna, dwie… sześć siedziało na skałkach albo w płytkiej wodzie - foki w kolorze alg.

Potem była droga i wjazd na prom. Ląd.

Tam nie inaczej. Droga między górami, skałami i fiordami. Później miasteczko z podobnymi, siostrzanymi domami, na skraju kościółek... cmentarz, urząd, policja, szkoła i droga za miasto. Fiord. Tunel jeden, później drugi. Skały z sierści obdarte i skóry, bo dalej chciała biec szosa.

Naiwna, zielona, szpilkowa mała, w obciosie się schowała z nadzieją, że tam wiatrom się oprze i w kamień wpuści korzenie.

Fiord oszpecony drutami. Miasteczko z uliczkami w górę i w dół, stadionem.

Dalej skały, góry, woda i droga, a od niej odnoga do miejsca, gdzie wojenny był fort.

Wąska grobla między odpływami, bo znowu rudo–brązowe algi chciały wychylić na powierzchnię zmęczone pływaniem ramiona.

Rude i brąz. Brąz i rude… i niebo dało się namówić na przemalowanie?

Nierozbudzone wrzosowiska. Ruda kosówka. Coraz to dalej między rudym droga. Tam domy, obory i stodoły. Na skałce kilka krów. Uliczka? Bez trawy, kwiatu, drzewa zieleni.

Za żadną karę tam nie zasypiać ani się budzić... uroczysko… i beton fortu schowany w rudym i brązie.

Na ścianie starego budynku mapa zaminowania.

Uciec, odjechać jak najdalej.

Zmierzch bez pukania wchodzi.

Na szczytach, na lądzie śnieg. Fiord różowy i żółty w szybkim przypływie.

Nie pytaj o wodospad. Traci serce i duszę. Zapadają się żyły bez wody. Od czasu fok nie padał deszcz.

Dobrej nocy.

Bo rano…

0408

Namalowane bez malarza

Niedziela to tak dużo i tak niewiele.

To co z tą niedzielą miało być? Poprzewracała wszystkie reguły postępowania pogody w grudniu.

Powinno padać z szarych chmur. I tak byłoby, gdyby nie to, że chłód wczesnego ranka poprowadził Ją do okna. Zobaczyła, że do wszystkiego co za nim przytulił się szron. To mogło oznaczać, że trzeba na spacer, bez opierania się...
Wyszła po śniadaniu prosto w słońce wiszące nisko, prawie za szczytami. Obstawiała czas. Będzie świeciło chociaż pół godziny, czy krócej? Przegrała. Ale o tym dowiedziała się dużo później. Teraz, w przymrożonym powietrzu, przywracała wrażenia z całego tygodnia. Część górnej drogi była za Nią, schodziła w dół, ku dolnej i fiordowi. Dolna też za szybko zaczynała się kończyć.
Chciała spojrzeć na wodę z ostrogi.
Słońce siebie kładło na wodzie.
Oparła się o drewno ściany ostrogowego* budynku, przy którym leżała duża kiść brązowych alg, ułożonych tam przez przypływ i szukała ruchu wody. Zamknęła oczy, będzie lepiej słyszeć…
Spojrzała prosto w słońce. Trwało to ogromny licznik sekundy. Szybko osłoniła oczy powiekami i nie podnosiła ich. Zdumienie… Nigdy czegoś takiego nie przeżyła. Na czerwonym tle obrazu pojawiły się kolory postaci – jasnych szafirów za chwilę udających zieleń po to, by fioletem odpływać. Zjawy poprzedzone były mieczami granatu ustawionymi pionowo i leniwie, powolnymi ruchami szukającymi poziomu po to, by tworzyć kładki. Ten znikający pochód zaczynała niebieska kula.
Szybko otworzyła oczy, zajrzała w słońce i znowu były obrazy w czerwieni. Poddała się woli blasku, powtarzała zamykanie. Pragnienie… Paliło... chciała przekazywać obraz komuś, kto zapamięta Jej słowa, którymi wskazałaby czucie. I potem przełoży je na rysunek. Po każdym zamknięciu oczu kolory się nie zmieniały, tylko tyczyły czego innego. Raz widziała dwoje, to znowu troje… jedno...
Znowu czerwień i ruch barw. Wyciągnęła rękę, chciała w milczeniu wyszeptać , że obraz wrócił. Zimna pustka pochwyciła Jej zachwyt. Patrzenie tej kobiety… kogo może obchodzić... siwieje i za dużo myśli.
W niedzielę zachodziło słońce, choć nie powinno. Była nienormalnie, nieprzyzwoicie o tej porze roku słoneczna i chłodna.
Czy wiesz, że dzisiaj wypiliśmy herbatę i nawet tego nie zauważyliśmy. Czas pomyśleć o spaniu. Przed tobą powrót. Spokojnych snów. Za kilka chwil poniedziałek, mało kto go lubi. A przecież życie - to i poniedziałki.

*ostroga - zwalisko głazów i kamieni usypanych przez człowieka na brzegu fiordu, rodzaj pomostu.

127

Nie wiem na jak długo

Siedział przy ogromnym biurku, ustawionym pod oknem, w pokoju na piętrze, często nocą, bo wtedy cisza ulicy i wąskiego, wiosną pachnącego bzem ogrodu, stawała się klawiaturą myśli.

Z regałów wypełniających wszystkie ściany, nawet tę, w której były drzwi do nie jego świata, słyszał szept wszystkich zapisanych liter.

Nieprzytomnie, rozproszony, wydarty, z pokłutą duszą stąd wychodził, powracał z tak daleka, kiedy dniem słyszał Głos Przez Drzwi. Zawsze było to - nic - odrywało od tego, czego właśnie już sięgał, zaczynał dotykać, prawie miał, obejmowało mu pierś - a on tak chciał...

Wolał jak teraz... Książki. Wypełniały każdy moment i nocą go kochały. Podnosił głowę, odwracał i uśmiechał do nich.

Ciepło zawsze przechodziło w chłód nocy przez uchylone do westchnień okna. Było, lało się od serca, kiedy zapach starych stronic mieszał się ze świeżym drukiem. Po nowe, ukryte dziewiczo w okładce, biegł nie pamiętając, że to właśnie ostatni grosz, który dał za nieznane.

Czytać i w chwili pisać chciał aż w mrok, lekki szelest gałęzi, szum w skroniach.

Czekał będzie od rana, wie, że ulicą będzie szła Ona. Nie musi patrzeć, unosić firanki, usłyszy uderzenia obcasów o bruk. Tylko Ona w taki sposób...

Ból, ciągły już teraz. Ile jeszcze? Niepotrzebne pytanie. I tak za dużo wie.

Czy Ona też... że on nie ma już czasu?

Wzrok wtopił w zaokienną noc.

Nie może znieść Jej długich spódnic. Nogi, które długie kryją, muszą być linią, po której mężczyzna... Tylko piękne tak mogą stukać obcasem.

Myślom przytakują regały. Napisać, zatrzymać jak najwięcej. To nic, nic, że dom jest bez... nie ma komu zostawić. Ktoś przecież zapamięta, wspomnieniem wyróżni. Trochę tekstów mu wydali, więc...

Jęk był szybszy od niego.

Podniósł głowę z blatu, na którym sen mu ją złożył.

Kroki. Szła. W spódnicy prawie do bruku. Długie pękniecie z boku pokazywało jasną nogę. Nie pomylił się. Znowu czuł to, co pozwala pisać w uniesieniu skrzydeł jastrzębia, odlecieć.

Głos Przez Drzwi sprzedał książki razem z regałami. Wydania i świeże, bólem i miłością cichą pisane rękopisy. Potem pianino, które na dole stało zawsze.

Wiesz, mgła chroni spokój fiordu od ciszy oceanu. To niebieski, dzisiejszy czar.

Zielone... w nim śpiew miłości ptaków, rozlana przestrzeń wody, tulipan i żonkile w przydrożnym rowie. Znowu nie słychać ludzi. Biel latarni przypisana morzu.

Na wodzie dwie kaczki w parze.

A wczoraj nad fiordem przeleciał orzeł. Z jednej wyspy na drugą...

Pije kawę w zapatrzeniu. Zapomniała, że zimnej nie lubi. Zamilkła, nie wiem na jak długo...

L. 5.8.

Drzewa w wietrze

Wieje. Męka rozstania, miłości utraconej nad oceanem. Dusza poraniona tęsknotą za tym co niemożliwe, 

bo jest wiatrem, a Ona?

Nie powie, zrobi to, czego nie powinien, będzie żałował, później…

Teraz trzeba większego, mocniejszego bólu – do dna wytrzymania, do zatracenia się w wietrznym cierpieniu.

Szaleje, wyje; płacze łzami z deszczu i gradu.

Rozpalone zmysły hartuje w stali zimnej fali; podrywa ją do lotu, upuszcza bez ostrzeżenia – niech pozna kipiel, krwi przerażenie… on Jej już nie ma.

Przelatuje fiordem, zdziera wodę, skalpuje podmuchem, wyrzuca na brzeg.

Rozpędza się.

Zbuntowane drzewa walczą, prostują pnie, odpadają gałęzie pochylane rytmem uderzeń, te najsłabsze, wpół złamane. Grad przemieszany ze śniegiem wzmocnił mgłę. Wespół pozbyli się, zawieszonych w chmurach, lądowych gór.

Za bardzo, za szybko pędzisz wietrze. W biegu nie wypatrzysz miłości, nie odszukasz pragnienia, nie pochwycisz dłoni w rękawiczce z przeznaczenia.

Nie słyszy. Sam zagłusza prawdy, czucie, dobre wróżby.

Wodospad spada stokiem, błędy wichrowi wypomina, huczy, wodę pianą leje. Nie przy fortepianie taki duet.

Wietrze mocny, rozgniewany, nieopanowany – wycisz się, zatrzymaj.

W szczelinie skały kamienne westchnienie, tam też już wiedza, że to rozstanie, wrycie w opuszczone dusze tego, co tylko dwoje pojąc może, zapamiętanie na zawsze, po kres – stóp, postaci schodzącej wtedy, spojrzenia w głąb istnienia.

Lotem orła, jastrzębia, przepadło rozpostarte marzenie.

Wiatr oprzytomniał, rozsunął chmury, w ich dziurach świat słońca obiecuje jasność.

Akcent rozświetlonej stali przywraca nadzieję?

Ten, który wiał nie patrzy, nie słucha.

Stracił Ją, zgubił siebie.

L., 18.11.2008

                                                                                     

Góry z lądu

O takiej porze ciepło przywraca wiarę.

Deszcz oddał soczystość zieleni.

Ptaki kłamczuchy ćwierkają, że padać i tak będzie. 

Deszcz krasi urodę.

Wilgoć powietrza koi zmęczone oddechy.

W południe bez słońca i nadziei, że zaświeci,

przed siebie iść można, to nic, że bez celu.

Róże kwitną zimnym kolorem czerwieni.

Nie chcą obojętności stokrotki, proszą o spojrzenie.

Na rozgniewanej sztormem fali - dzielny prom.

Góry z lądu godzą się z pierwszym śniegiem.

Dzień skrzydeł nie rozwija bo wie,

że teraz wyróżnić się nie może.

Cały jednaki, szary, na wodzie i na niebie.

To skąd bunt, żal i postanowienie, że już nie…

13.10.2oo8 L.                                                                                     

Nie lubi lustra

Odgarnęła włosy z czoła do tyłu głowy; 

te siwe - od skroni, bokiem i do tamtych.

Wszystkie spięła klamrą, trochę powyżej karku.

Kark wolałby zakryć,

nosić luźno i proste; 

schować pod nimi to, na co sama patrzeć nie chce.

Za bardzo spadały na oczy, drażniąc zasłaniały świat.

Znowu musiała podjąć decyzję. 

Wiedziała… zebrane odsłonią twarz i wszystko, 

co Ją na niej tak odmieniło,

 że chwilami sama siebie rozpoznać nie może.

Nie lubi lustra.

Niekiedy siada i patrzy w oczy obcej kobiecie

- która jest Nią.

To ile jeszcze? - pyta, 

nie wiedząc czy siebie, może los, przeznaczenie…

Kawa zapachem wypełniła pokój,

 stojące na podłodze kartony, worki.

Jeszcze nie ma w tym ładu ni sensu; 

wszystko co wyjęła z szaf chce być zapakowane, 

upchnięte, schowane.

Kilka dni…

tak, kilka wystarczy, żeby przywrócić porządek.

W pakowaniu, w życiu?

Co to jest – życie?

 Dostaje się je, żeby umierać? 

Cierpieć po stracie?

Ciemno za mostem i przed nim; 

światła, jak zawsze, na tafli fiordu układają obrazy.

Nie słychać wodospadu, 

nie padało

– spragniony, cichy, wypatruje deszczu.

Longva, 11.11.2008

W zielonym

Witaj.

To dobrze, że o nic nie pytasz.

Ta chwila, kiedy przyzwyczaiła się do ciszy, wpłynęła w ranek. Między drzewa na stokach i szczytach, zielone łąki i przydrożne rowy zaznaczone żonkilami, kobierce stokrotek, niemo położyła na fiordzie. Za siostry wzięła mgły… wprowadziły bezruch, niewidzenie, porwały most, groblę i ocean. Nie oszczędziły fiordu: za nim lądu z górami. Świat wysp zniknął.

Coś szarpnęło mgłę, mogłam zobaczyć, że tam jest jeszcze Ona, na Ziemi.

Komu i po co potrzeba jest Ziemia - wie i rozumie potrzebę istnienia. Po co Ona potrzebna jest Ziemi… tego już nie.

Ułamek czasu Jej wyznaczony? Po omacku, byle przed siebie?

Wyszła szukać, rozglądać się za tym, co z duszy uciekło w szarość, jak sznur nóg ustawioną na scenie, gdzie za chwilę zatańczą…

Wyspy, spragnione - zbierały na siebie wilgoć, niewidzialne krople.

Mgielne powietrze wzmacniało oddech łąkom.

Zieleń bezwstydnie wylewała się tam, gdzie zimą przymarzła.

Ptaki wciąż kierowały lot ku szczytom, wpadały w szare kotary. Tam też Jej cisza. W zielonym.

Stalowa mgła pamięci nie pokona. Nie w taki ranek, nie w taki czas.

Ktoś łowi z wody, zlał się w kolorze.

Słońce… nie widać, nie słychać, że przychodzi. Będzie, bo zadrżały barwy, które zabrały świat.

Mgły uciekają w popłochu. Taniec… uniosły sukienkę i tam, gdzie falbany ujęte w dłonie, odsłoniły zielone podnóża; już stoki, za chwilę szczyt…

Most czeka cierpliwie, grobla wie, że zaraz i ona wyzwoli się spod oparów.

Ze szczeliny, wysoko przykrytej zielenią drzew, patrzy postać, odprowadza Ją okiem. Jak wtedy, gdy schodziła ku plaży.

Milczenie w śpiewie ptaka. Niepokój w patrzeniu, niedostępny dotyk.

Mgła spłynęła ze szczytów po stoku, rozpięła wielki żagiel, odpływa na oceanie.

Lądowym górom padła do stóp, leży w słońcu.

U brzegów, na kamieniach, suszą skrzydła kormorany. Na wodzie dzikie kaczki zostawiają ślady.

Fiord, olśniony, jasnym granatem - do brzegu fale goni.

Przeleciała mewa. Jak chwila, jak czas… dopóki jesteś…

L., 07.05.2008

Dobre życzenie

Nocą księżyc rozmawiał z chmurami.

Witaj, rozgość się.

Po zmierzchu budzi się świat, który jest niepokojem. Czy dlatego, że w zmroku, ciemnościach, gorzej oko widzi? Człowiek, który nie patrzy, jest w nieustannej udręce? Czy też czuje niewidoczne cienie strachu nocy? Boi się zła przyciemnienia… w dzień też ludzie umierają. Czy w mrokach boi się odejścia na wieki, ku zapomnieniu? Ktoś żegna się z tym światem dniem, inny, na drugiej półkuli, nocą. Inaczej nazwany ten sam czas? Może razem odchodzą…

Błyszczące rozmowy księżyca na moment łagodziły nastroje. Wyglądał zza chmur i żółcił fiord. Chmury nakazywały ciemność nad wodami.

Tam, gdzie się dwoje bije… tam śnieg odbijał się w niebie i bielą raził oczy nocy.

Pogodził wszystkich dzień ze słońcem w parze.

Dwójka nie przetrwała długo. Znad oceanu, przez groblę i most, chmury przeniosły worki ze śniegiem. Teraz jakiś wytrwały uparciuch wysypuje białe płatki na wszystko, nie przejmując się, że przez ich gęste spadanie już sam nie widzi, gdzie prószy.

Wszystkie igiełki na zielonych drzewach przebierają się w białe sukienki.

Takich zasłon z białego weluru na górach, przytrzymujących swym ciężarem wyspy żeby nie odpłynęły, jeszcze tej zimy nie było.

Dzisiaj zima jest jeszcze…

Jutro, pojutrze, obudzą się nowe nadzieje. Śnieg w marcu wcale nie jest zmartwieniem.

Są inne. Każdy zna swoje… ma je przy sobie i to jest coś, czego inni na pewno nie zazdroszczą i ukraść to wcale, albo chociaż wziąć, by nie chcieli.

Wszyscy będą składać sobie życzenia… Pomyślała, że Ona to chyba życzy wszystkim, żeby ktoś ukradł im zmartwienia, niech ich z nich obrabuje. Potem utopi, wszystkie złe chwile, w wielu wodach.

Jeśli już ktoś płakać będzie musiał, to niech jego łzy zbiera silne, szczere ramię…

Albo delikatna dłoń wspiera mocno.

To są i moje życzenia.

Tymczasem fiord przez kilka minut myślał, że on teraz rządzi i pomalował swoje wody biało-niebieskim, podłużnym wzorem.

Wodospad spod białego futra wyciąga swoje szare warkocze i dołem rozplata w strumyki.

Gdzie ptaki? Nie ma i nie odzywają się… Na chwilę nadlecą nad wodę, potem znikną.

Mówisz, że tu znowu powiało smutkami… Już tak jest, że strach się cieszyć…

L., 20.03.2008

Złośnice

Tak się tarmoszą za grzywy, że porwały długość na spienione kawałki i przeciwstawiają się wiatrowi w sposób niekoniecznie właściwy. W zacietrzewieniu tracą moc na skałach. Zostaje po nich wściekłość piany i nic więcej.

Jeszcze jeden raz wiatr jest dzisiaj panem chmur, wody i tego, co na gruncie. Postanowił porozmawiać. Milczał za długo i teraz chce wszystko wykrzyczeć od razu.

Górze, na której stoi maszt, przekaźnik wszystkiego, co łączność dać może, wydmuchał śnieg. Innym lądowym szczytom też. Nawet nie zauważył, że mimo ponurych cieni, nad fiordami ostrzej pokazuje wszystko to, co przyciąga wzrok.

Nie bał się wiatru stalowy ptak, połyskał światłem, obniżył lot i skrył się za szczytem. Tam wyląduje. Wypuści tych, których trzymał w swoim brzuchu. Pozwoli wszystko sobie zabrać, bo wie, że zaraz znowu się nasyci.

Wiatr wie, bo tam był, , że w kolejce do odprawy już czekają podróżni. Domyśla się, kto rzadko do samolotu wchodzi. Taki buty zdejmie na polecenie. Ci, którzy latanie mają w sobie, bo muszą ciągle

 i jeszcze raz, stoją w skarpetkach. Buty trzymają w rękach, - wiedzą, że tak jest sprawnie i szybko.

Pożegnania tez zdradzają rzadkich w lataniu. Łzy, objęcia i płacz.

Stalowy czeka i mlaska - nie nadąża łapczywie łykając paliwo. Teraz jest najważniejszy. Wchodzą 

do niego, wychodzą, ładują, dobiegają, sprawdzają. Tak lubi. Później musi słuchać oprócz swojego instynktu - woli człowieka i wie, że inaczej być nie może. Bo wiatr bywa mocniejszy. Chociaż na razie śmieje się z jego uderzeń, to kto wie, czy będzie mu do żartów w górze.

Niektórzy w barze napiją się piwa, inaczej nie polecą. Pani będzie nalewała, piana od razu wypełni kufelek i wyleje się aż na bufet. Pani dalej będzie lała, piana leciała. W końcu w kuflu będzie piwo. Wtedy pani obetrze szklankę aż do brzegów. Poda. Kufelek od razu przyklei się do dłoni. I to będzie niedobry początek lotu.

Zaczęło padać i nie ma chmur, tylko mgła, która rozpełza się po szczytach. Fale jeszcze bardziej się kłócą i złość wyrzucają na brzeg. W taką pogodę nawet my nie wyjdziemy.

Nie ma tego złego. Zaraz sobotni wieczór.

Co zrobić, by zagłuszyć trzeszczenie ścian?

Tobie życzę wieczoru marzeń, bo jutro… jutro to już niedziela i w jej zmierzchu jest tylko jedna myśl: znowu trzeba będzie zacząć od poniedziałku.

L., 25,02,2008

Do szczytu i dna

Kiedy teraz-dzień jest najbardziej potrzebny, bo świadomość, że ich lwia większość jest już tylko wspomnieniem, a każdy przyszły kładzie się na szali, a na drugiej złot -  to chciałoby się nadrobić minione... Nic z tego!

Co odeszło… zostało w swoim czasie. W tym – teraz – też nie zatrzyma się żadna chwila.

To dlatego pamięć nie gubi tego, co wczoraj w niej utkwiło?              

Witaj.

Córką pamięci jest tęsknota?

Tęsknić. Za tym, co było miłe. Stwarzało obraz, może fałszywy, piękna, miłości, dobroci, ciepła. To proste.

A za tym, co… Groźne, dzikie, bezwzględne. Wypełniające po końce palców, do tego krańca, o którym się nie wiedziało. Do granicy życia i początku śmierci. Do szczytu i dna, zmysłów ostrości rażącej, potem stępienia. Czy jest wymówka, by tęsknić? Myślą wracać. W pamięci drapać?

Jedno życie…

Tęsknota to drugie, pamięć – następne.

A… tęsknota do tego, czego się nie przeżyło, a jeszcze się chce…

Do takiej, przyznasz się?

Nie pytaj, co ma do tego fiordu brzeg dziki. Nie mów też, że przecież, ku zapomnieniu tamten czas.

Swoją rację masz.

Ona… wie więcej. Mocniej. Głębiej.

Jej nie przekonasz. Nie domyślasz się nawet, że… można pokochać - wiatr.

H., 22.02.2009